P6.3.3 Fizyka powłoki atomowej – Leybold

Promieniowanie lampy rentgenowskiej składa się z dwóch składników: ciągłego promieniowania hamowania generowanego, gdy szybkie elektrony są spowalnianie w anodzie. Promieniowanie charakterystyczne składające się z dyskretnych linii tworzy się poprzez opadanie elektronów na wewnętrzną powłokę atomów materiału anody, z której elektrony są uwalniane poprzez zderzenia.

Aby potwierdzić falową naturę promieniowania X, doświadczenie P6.3.3.1 bada dyfrakcję charakterystycznych linii Ka i Kß anody molibdenowej w monokrysztale NaCl  i wyjaśnia je za pomocą prawa odbić Bragg‘a.

Doświadczenie P6.3.3.2 rejestruje spektrum energii aparatu rentgenowskiego w funkcji wysokiego napięcia i prądu emisji za pomocą goniometru w układzie Bragga. Celem jest zbadanie rozkładu widmowego ciągłego promieniowania hamowania i natężenia linii charakterystycznych.

Doświadczenie P6.3.3.3 mierzy w jaki sposób graniczna długość fali lmin ciągłego promieniowania hamowania zależy od wysokiego napięcia U lampy rentgenowskiej. Gdy zastosujemy zależność Duane’a-Hunta