|
W lampie Perrina, elektrony są przyspieszane przez anodę z przesłoną otworkową na ekran fluoroscencyjny. Płytki odchylające są montowane na otwarciu przesłony otworkowej do poziomego odchylania elektrostatycznego wiązki elektronów. Puszka Faraday’a, która jest ustawiona po kątem 45° do wiązki elektronów, może być ładowana przez elektrony odchylane pionowo w górę. Prąd ładunków może być zmierzony za pomocą oddzielnego połączenia.
W doświadczeniu P3.8.4.1, prąd przechodząc przez parę cewek Helmholtza
|
jest ustawiony tak, aby wiązka elektronów padała na puszkę Faraday’a lampy Perrina. Puszka Faraday’a jest połączona do elektroskopu, który jest wstępnie naładowany ze znaną polaryzacją. Polaryzacja ładunku elektronów może być rozpoznana poprzez kierunek odchylenia elektroskopu, gdy wiązka elektronów uderza w puszkę Faraday’a. W tym samym czasie, ładunek właściwy elektrony może być oszacowany. Zastosowanie ma następująca zależność:
|
Promień zagięcia r orbity jest wcześniej ustalona przez geometrię lampy. Pole magnetyczne B jest obliczane z prąd I przepływającego przez cewki Helmholtza.
W doświadczeniu P3.8.4.2, odchylenie elektronów w skrzyżowanym zmiennym polu magnetycznym jest wykorzystane do utworzenia krzywych Lissajou na ekranie fluorescencyjnym. Doświadczenie to demonstruje, że elektrony odpowiadają na ładunek w polu elektromagnetycznym praktycznie bez opóźnienia.
|
W doświadczeniu P3.8.4.3, odchylenie elektronów w równoległych zmiennych polach elektrycznym i magnetycznym jest użyte do utworzenia krzywych Lissajou na ekranie fluoroscencyjnym.
|
